Ένα χαμόγελο για το τριήμερο

Γρεβενιώτης καθηγητής Αγγλικών προς Γρεβενιωτόπουλα:

Γινάρ'ς - Τζένιουαρυ
Φλιβάρ'ς - Φέμπριουαρυ
Μάρτ΄ς - ως έχει!

ΑΝΑΝΕΩΣΗ 17/2/07

Στα μετεμφυλιακά Γρεβενά, στα Δημοτικά Σχολεία οι μαθητές ήταν "ποικίλης ηλικίας" μέχρι και με δέκα χρόνια διαφορά! Σε μιά από τις πρώτες Τάξεις, λοιπόν, μαθήτευε (τρόπος του λέγειν) και ο δεκαεξάχρονος γιός ενός πλανόδιου που ακόνιζε μαχαίρια. Επειδή ο πατέρας ταξίδευε συχνά, ο γιός, είτε τον ακολουθούσε, είτε ρεμπέλιαζε πηγαίνοντας σχολείο. Με τα μικρά συμμαθητάκια του καμμιά σχέση, ούτε με τα βιβλία και τετράδια, μόνη του σχολική δραστηριότητα ήταν να γράφει με την κιμωλία αισχρόλογα στον καμπινέ του σχολείου. Ου Θυμιούλας!
Μια μέρα, ο δάσκαλος εξέταζε ορθογραφία και ο Θύμιος κοίταζε απλανώς έξω από το παράθυρο.
"Για πες μας Κώτσο, στο 'σχήμα', το 'σχη' με τι γράφεται;"
"Με ήτα κυρ δάσκαλε"
"Για πές μας Θωμαή, στο 'σκυλί, το 'σκυ' με τι γράφεται;"
"Με ύψιλον κυρ δάσκαλε"
"Για πες μας Στεργιούλα, στο 'μνήμα', το 'μνη' με τι γράφεται;"
"Με ήτα κυρ δάσκαλε", οπότε ζωντανεύει ο Θύμιος και πετάγεται από πίσω:

"Του μ'νί μι γιώτα ρε χαϊβάν'!!