Wednesday, November 15, 2006

Αληθινή ιστορία

Είναι κάποιες στιγμές στη ζωή μας που μας σημαδεύουν ανεξίτηλα. Όσοι έχουν υπομονή, ας γνωρίσουν μία από αυτές που σημάδεψαν τη δική μου



















Παλιόκαιρος. Το μέτωπο ήρθε απ’ τον Βορρά με καταιγίδες, χαμηλά σύννεφα, υγρασία και ορατότητα κάπου-κάπου στο μηδέν.
Κι η κωλογρίπη ν’ ανατριχιάζει το σβέρκο, στο 39 το θερμόμετρο, ανάσκελος στο κρεβάτι τρεις κουβέρτες παρακάτω…
Ώρα έξη το απόγευμα. Ένα δροσερό χεράκι με σπρώχνει προσεκτικά. «Μπαμπά, σε ζητούν στο τηλέφωνο» λέει ο γιος, πέντε χρονών, «η μαμά είπε ότι είσαι άρρωστος, αλλά είναι πείγο». «Επείγον» ρε μπαγάσα! Μουγκρίζω και σηκώνω το ακουστικό.
«Καλησπέρα, συγνώμη για την ενόχληση, είμαι ο Αξιωματικός Φυλακής και έχουμε ένα κότερο ξυλάρμενο στον καβοντόρο που έστειλε SOS και το ΓΕΝ μας ρωτάει αν μπορούμε να πετάξουμε. Τους είπα ότι ο καιρός είναι απαγορευτικός με μικρά διαστήματα καλυτέρευσης.»
«Ποιοι χειριστές έχουν βάρδια;» ρωτάω.
«Ο Γιώργος Μ κυβερνήτης και ο Γιώργος Σ συγκυβερνήτης» μου απαντάει.
«Δώσε μου τον Μ στο τηλέφωνο» «Καλησπέρα, μόλις ξαναμίλησα με το ΓΕΝ» λέει ο Μ και «ένα κότερο έφυγε από Νάξο για Βόλο, ζεύγος πενηντάρηδων, η έγκυος κόρη τους και ο γιος της πέντε χρονών. Μόλις καβατζάρανε το καβοντόρο μείνανε ξυλάρμενοι και πάνε για τα βράχια. Μιλάνε στο Βι ειτς εφ με το Λαύριο»
«Πώς σου φαίνεται ο καιρός Γιώργη;»
«Δε μου φαίνεται, αλλά έχει κάτι τρύπες, μπορούμε να δοκιμάσουμε, πέντε χρονών είναι ρε γαμώ το»
«Εντάξει Γιώργη, πέστε στο ΓΕΝ ότι απογειώνεστε σε δέκα λεπτά, σηκωθείτε για την περιοχή, κι έρχομαι κι εγώ στη Βάση, θα επικοινωνήσουμε στον ασύρματο σε τρία τέταρτα»
«Εντάξει, φύγαμε»
Μιλώντας στο τηλέφωνο, ήδη είχα ντυθεί, φόρμα –αρβύλες, ο μικρός γιος με κοίταζε περίεργα, και η γυναίκα μου με καρτερία. Ίσα που χάιδεψα τα μαλλάκια του, μην τον κολλήσω κι αυτόν καμιά γρίπη, έστειλα ένα φιλί στη συμβία και έτρεξα τις σκάλες δυο δυο. Το Φιεστάκι, περιέργως, πήρε μπρος με τη μία και ξεχύθηκε προς την Πεντέλη. Χαμός. Η λεωφόρος Πεντέλης ένα ποτάμι ορμητικό, οι υαλοκαθαριστήρες δεν προλάβαιναν να καθαρίσουν το νερό, «πού στο διάολο τους έστειλα αυτούς τώρα;» αναρωτήθηκα αλλά για μια στιγμή μόνο. Ήταν και οι δυο έμπειροι. Από τους καλύτερους. «Το παιδάκι. Το παιδάκι. Καλά αυτοί ήξεραν που πήγαιναν. Ξεράδια τους. Το παιδάκι και την έγκυο, γιατί τους πήραν μαζί; Μια βδομάδα είναι ο καιρός έτσι, γαμώ το. Το παιδάκι ρε γαμώ το»
Το Φιέστα ήξερε τον δρόμο απ’ έξω κι ανακατωτά. Ορατότης μηδέν στον Διόνυσο. Βροχή μετά χαλάζι και μετά βροχή. «Πού τους έστειλα ρε γαμώ το. Αλλά είναι άσσοι και οι δυο. Για να δούμε.»
«Για να δούμε, όμως, πρέπει να φτάσουμε εμείς πρώτα στη Βάση είπα στο αυτοκινητάκι μου», σε κάποιον έπρεπε να μιλάω για να μη με αποπροσανατολίσει ο παλιοπυρετός, εξάλλου πάντοτε αυτό με άκουγε και δεν με πούλησε ποτέ, ούτε τώρα με τη λεωφόρο Μαραθώνος να θυμίζει τον Πηνειό όταν λιώνουν τα χιόνια. Σε μισή ώρα ακριβώς μ’ έφερε στην πόρτα του Θαλάμου Επιχειρήσεων και όρμηξα στον ασύρματο.
«21, η Βάση, μ’ ακούς;» «Δυνατά καθαρά, είμαστε από πάνω από το κότερο και μιλάμε στην άλλη συχνότητα μαζί του. Για να τους πάρουμε πρέπει να πέσουν στη θάλασσα ή να σπάσουν το κατάρτι γιατί αλλιώς θα κινδυνέψουν κι αυτοί κι εμείς. Έχει τρομακτικό κυματισμό και κουνιέται σαν καρυδότσουφλο. Θα προσπαθήσω να τους δώσω το συρματόσχοινο για να δέσουν τουλάχιστον τον πιτσιρικά και να τον αφήσουν στη θάλασσα με το σωσίβιο για να τον πάρουμε επάνω. Είναι τρομαγμένοι, όμως και δεν πολυκαταλαβαίνουν.»
«ΟΚ, μείνετε από πάνω τους, και δίνετέ τους κουράγιο. Μόλις μας είπε το ΓΕΝ ότι ένα μεγάλο επιβατηγό πλοίο προσεγγίζει το στίγμα. Κι ένα αντιτορπιλικό αλλά αυτό θ’ αργήσει λίγο»
«Ναι, το βλέπουμε το επιβατηγό, σε λίγο θα είναι εδώ, εμείς μπορούμε να παραμείνουμε μισή ώρα ακόμη.»
Στην άλλη συσκευή ακούω τη συνομιλία του Ελικοπτέρου με το κότερο. Οι χειριστές καθησυχάζουν την κόρη που ζητάει συνεχώς να βοηθήσουν το παιδί της. Η απόγνωση της μάνας είναι συγκλονιστική. Όλοι στον Θάλαμο Επιχειρήσεων είναι αμίλητοι και κοιτώντας τους στα μάτια νομίζω ότι όλοι είναι εκεί με το ελικόπτερο, πάνω από τη μάνα και το παιδί. Ήρθαν και αυτοί που είχαν χθες βάρδια για να υπάρχει και άλλο πλήρωμα έτοιμο.
«Βάση από 21, το επιβατηγό έφτασε και μανουβράρει για να κόψει τον καιρό και να μαζέψει τους ανθρώπους απ’ το κότερο. Εμείς πρέπει να φύγουμε γιατί τελειώνει και το καύσιμο.»
«Ο.Κ. Μίλα με τον καπετάνιο του επιβατηγού και αν έχει τον έλεγχο της κατάστασης φύγε.»
«Βάση από 21, μίλησα με τον καπετάνιο και μου είπε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα, σε πέντε λεπτά θα τους πάρει επάνω. Εγκαταλείπω περιοχή και επιστρέφω στη Βάση.»
«Ελικόπτερο μη φεύγεις σε παρακαλώ» ακούγεται από την άλλη συσκευή η φωνή της νεαρής μάνας. «Μην ανησυχείς καλή μου, το μεγάλο πλοίο θα σας πάρει σε λίγο επάνω» απάντησε ο Γιώργης.
Το 21 προσγειώθηκε νύχτα πια μέσα σε μια κόλαση βροχής και χαλαζιού. Δυο εξαντλημένοι πιλότοι, με τις φόρμες τους κολλημένες όχι από το νερό αλλά από τον ιδρώτα, σωριάστηκαν στις καρέκλες του Θαλάμου. «Γαμώ το να μην καταλαβαίνουν τι πρέπει να κάνουν, θα πρέπει να τους το διδάσκουν στις σχολές ιστιοπλοΐας, αλλά ευτυχώς που ήρθε ο εμπορικάντζας» είπε ο Γιώργης. «Καλά αφεντικό, τέτοιο καιρό δεν ματάδαμε μέχρι τώρα. Φτερό στον άνεμο ήμασταν»
«Τέλος καλό. Όλα καλά» λέει ο άλλος Γιώργης. Και σηκώνει το τηλέφωνο που ήταν δίπλα του. Κι ασπρίζει.
Αρπάζω το ακουστικό, ο αξιωματικός από το ΓΕΝ δεν μπορεί καλά καλά να μιλήσει. «Χάθηκαν» μου λέει «Ποιοι, πώς» «το εμπορικό αντί να τους τραβήξει επάνω με σχοινιά, κατέβασε τον καταπέλτη πρύμα και αναπόδισε για να τους πλησιάσει. Ένα κύμα σήκωσε τον καταπέλτη και τους καπάκωσε, το κότερο έγινε κομμάτια και όλοι χάθηκαν στη θάλασσα. Αεροπλάνο δεν πετάει με τέτοιο καιρό, ούτε ελικόπτερο φαντάζομαι, έφτασε στην περιοχή το αντιτορπιλλικό και ψάχνει…» Κλείνω.
Παγωμάρα στον Θάλαμο. «Ελικόπτερο μη φεύγεις» ηχώ μαχαιριά στο μυαλό στην καρδιά. Δάκρυα στα σκυμμένα στο πάτωμα μάτια. «Κάνατε ό,τι μπορούσατε Γιώργηδες, αυτό που δεν μπορεί να κάνει κανείς άλλος ένστολος ή μη στην Ελλάδα, πονάει πολύ το ξέρω, τραβάτε για μπάνιο και ύπνο». Δεν πρόλαβαν να πάρουν τις κάσκες τους στα χέρια όταν ο ασύρματος ούρλιαξε. «Βοήθεια. Είμαι ο κυβερνήτης του αεροναυαγοσωστικού Α (σημ: μικρό περιπολικό σκάφος). βρισκόμαστε βορειοανατολικά της Κύθνου, μπάζουμε νερά, δεν έχουμε πηδάλιο, χανόμαστε, βοηθήστε όποιος ακούει»
Πιάνω το τηλέφωνο. «Τον Διευθυντή Επιχειρήσεων» «Έλα, τι έχουμε;» «Κύριε Διευθυντά στη συχνότητα ανάγκης έχω το τραμπάκουλο το αεροναυαγοσωστικό που λέει το και το. Βορειοανατολικά της Κύθνου.» «Τώρα μάλιστα, στέλνω και το άλλο αντιτορπιλικό κατά κει αλλά θα κάνει ώρες να πάει, μπορείτε να πετάξετε να μας πείτε πού ακριβώς είναι;»
«Ξέρετε ο καιρός είναι πολύ έξω από τα όρια των κανονισμών…» ξεκίνησα να λέω όταν ο ασύρματος άρχισε πάλι να τσιρίζει «για όνομα του Θεού, θα πνιγούμε όλοι, δεν ταξιδεύεται το σκάφος, βοηθείστε όποιος ακούει» «αλλά τα δικά μας όρια είναι ακόμη ανοιχτά. Θα προσπαθήσουμε τουλάχιστον» συμπλήρωσα. «Εντάξει Κ, βγάζω τη διαταγή, ο Αρχηγός ανησύχησε πολύ με την προηγούμενη πτήση αλλά θα τον πείσω».
Οι δυο έμπειροι χειριστές, μουσκεμένοι με κοιτούσαν. Οι δυο νεότεροι, αυτοί που είχαν βάρδια χθες, επίσης. Ο παλιότερος ο Γιώργης με κοίταζε μιλώντας με τα μάτια «μην κάνετε αυτό που σκέφτεστε, πέστε να πάω εγώ». Βομβαρδισμός στο κουρασμένο μου μυαλό. Είμαι ο παλιότερος και εμπειρότερος. Ο δάσκαλος και των τεσσάρων. Που τους έμαθα να μην παίζουν με τη ζωή των άλλων όταν δεν είναι εκατό τα εκατό υγιείς. Και ξέρουν ότι έχω πυρετό. Οι δυο Γιώργηδες έχουν εξαντληθεί. Και οι νεότεροι; Ο Άρης, αξιολογήθηκε για κυβερνήτης την περασμένη εβδομάδα. Και ο Κώστας συγκυβερνήτης πριν ένα μήνα. Και τους δυο τους «ξετίναξα» πριν να τους αξιολογήσω. Και οι δυο με το ίδιο με μένα πάθος για τα Ελικόπτερα. Αλλά είναι άπειροι.
«Ετοιμάστε το ελικόπτερο» λέω στους μηχανικούς. Κοιτάω τον Γιώργη. Μου γνέφει «όχι μη τους στείλετε». Κοιτάω τον Άρη. Το μάτι του γυαλίζει. Η σκέψη του ολοφάνερη «σας παρακαλώ, εμπιστευθείτε μας».
«Άρης, Κώστας, ορμάτε και τσεκ στον ασύρματο κάθε 15 λεπτά. Οι καταιγίδες φαίνονται στο ραντάρ του ελικοπτέρου, κρατηθείτε μακριά τους.»
Οι χειριστές χάνονται στο σκοτάδι της πίστας και σε λίγο ο θόρυβος από το ελικόπτερο σιγά σιγά σβήνει κι αυτός μέσα στην άβυσσο της ομίχλης και της καταρρακτώδους βροχής. «Ίσα που το είδα στον διάδρομο» μας λέει ο Πύργος.
Πιάνω το μιλητήρι και καθησυχάζω τον κυβερνήτη του μικρού πλοίου που ήταν σε απόγνωση. «Κρατηθείτε με ψυχραιμία, ένα ελικόπτερο έρχεται να σας βρει και ένα αντιτορπιλικό ξεκίνησε για να σας βοηθήσει. Αγάντα καπετάνιε και δώσε κουράγιο στο πλήρωμα.»
Τι νύχτα κι αυτή, σκέφτομαι. «Έλα πάπα νοβέμπερ 24, έλεγχος επαφής» «Δυνατά καθαρά το 24» «Πώς πάτε;» «Της πουτάνας γίνεται, πηγαίνουμε ελίγδην για να αποφεύγουμε τις καταιγίδες αλλά μερικές φαίνεται μας αγάπησαν και μας ακολουθούν!» Καλαμπουρτζής και ο Άρης, μάλλον το άγχος του έπνιγε έτσι.
Πέρασε μιάμιση ώρα και το 24 κάθε 15 λεπτά ανέφερε τη θέση του και τις συνθήκες πτήσης από «άθλιες», «εξωπραγματικές», «κόλαση». «Το βρήκαμε» φωνάζει ο Άρης ξαφνικά, «είναι δεκαπέντε μίλια νοτιοδυτικά της Κύθνου, όχι βορειοανατολικά όπως λέει, μάλλον τα ‘χει χάσει, φυσιολογικό είναι με τέτοιο κωλόκαιρο» «ΟΚ να αναφέρεις τη θέση του στο αντιτορπιλικό που περνάει τώρα το Σούνιο και ξεκίνα για πίσω, με προσοχή» «Ελήφθη κατενοήθη από 24, άντε να δούμε γιατί στο ραντάρ είμαστε περικυκλωμένοι από καταιγίδες» «μη ξεχνάς, κάθε 15 λεπτά αναφορά».
Είκοσι λεπτά μετά, το ελικόπτερο 24 δεν είχε αναφέρει.
«24 η Βάση μ’ ακούς;» Σιωπή.
Δέκα λεπτά αργότερα «24 η Βάση μ’ ακούς;» Σιωπή.
Πέντε λεπτά μετά «Άρη, μ’ ακούς γαμώ τον Αντίχριστό μου;» Σιωπή. Βροντερή.
Ο Γιώργης –σιγά μην είχαν πάει για ύπνο- με κοιτούσε σχεδόν απελπισμένα. Μου λεγε σιωπηλός «στα ‘λεγα εγώ, μην τους στείλεις». Απέφυγα το βλέμμα του.
«Άρη, αν μ ‘ακούς κάνε κλικ στο χειριστήριο». Σιωπή.
«Ετοιμάστε το 21» φωνάζω στους μηχανικούς. Πύργος, πάρε το ΓΕΝ και πες τους ότι χάσαμε την επαφή με το 24 και σηκωνόμαστε για την περιοχή. Γιώργη, άλλαξε φόρμα και φύγαμε οι δυο μας.»
Χίλιες εικόνες, καθόλου όμορφες στροβιλίζονταν στο καυτό από τον πυρετό μυαλό μου. Αυτοί, τα παιδιά μου, δεν φταίνε. Εγώ φταίω ο μαλάκας που τους άφησα να πάνε, αλλά και το παιδάκι, το καράβι, ο απελπισμένος καπετάνιος, η γυναίκα του Άρη, τα παιδιά τους, αλλά όχι ρε γαμώ το, δεν μπορεί, κι οι δυο είναι σπάνια πάστα χειριστών, ναι αλλά είναι άπειροι ηλίθιε, συγκεντρώσου τώρα σ’ αυτό που πας να κάνεις. Βγαίνοντας στο σκοτάδι, μια ακόμη καταιγίδα ξεσπούσε στη Βάση και μέσα στην ομίχλη ο ταλαίπωρος μηχανικός κρατούσε με όλη του τη δύναμη το στροφείο μη το τινάξει ο αέρας και πάθει ζημιά. Ο Γιώργης χώθηκε βιαστικά στη θέση του συγκυβερνήτη κι αρχίσαμε να δένουμε τις ζώνες μας.
Έκανα σήμα στον μηχανικό ότι είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε τον κινητήρα όταν κάποιος κτύπησε το τζάμι της πόρτας. «Μας πήραν από το Ελληνικό, η Αθήνα ακούει το 24, εμείς δεν το ακούμε γιατί παρεμβάλλονται οι καταιγίδες, είναι στο Πόρτο Ράφτη και σε δέκα λεπτά προσγειώνεται εδώ.
Κατέβηκα και σαν ρομπότ ξαναμπήκα στον Θάλαμο επιχειρήσεων. Σε λίγο ακούστηκε ο γλυκύτερος ήχος που είχα ακούσει μέχρι τότε. Το 24 προσγειωνόταν.
Τους έβαλα όλους όσους είχαν βάρδια σε δυο σειρές και όταν οι δύο χειριστές έκαναν να μπουν μέσα, υπέστησαν το ρωσικό μαρτύριο με απανωτές σφαλιάρες. Έτσι για να ηρεμήσουμε.
Ο Άρης ενημέρωσε για την πτήση. Μιλήσαμε με το ΓΕΝ και μας είπαν ότι το αντιτορπιλικό μιλάει με το μικρό περιπολικό, όλα ΟΚ. Όλα; Τίποτα δεν ήταν ΟΚ. Το μυαλό μας δεν χωρούσε την προηγούμενη τραγωδία και κανείς δεν είχε όρεξη για πανηγύρια. Πήγε τρεις και κάτι (μετά τα μεσάνυχτα) όταν είπα σ’ όσους δεν είχαν βάρδια να πάνε για ύπνο. Σηκωθήκαμε όλοι αμίλητοι και φεύγαμε όταν πάλι κτύπησε το τηλέφωνο του ΓΕΝ. Τι έγινε πάλι γαμώ την ατυχία μας, άκουσα κάποιον απ’ την πόρτα. Ο άλλος Γιώργης ξανασηκώνει το τηλέφωνο, ακούει σιωπηλός και το πρόσωπό του αυτή τη φορά φωτίζεται. «ΤΟΥΣ ΒΡΗΚΑΝ» φωνάζει. «Βρήκαν τη μάνα και τον γιο αγκαλιά, ο ύπαρχος του αντιτορπιλικού έπεσε στη θάλασσα (να σαι καλά Λάμπρο όπου κι αν είσαι) και τους μάζεψε, είναι πάνω στο καράβι τώρα και τους περιποιείται ο γιατρός». Πανηγύρι. Δεν μπορώ να βρω τις λέξεις για να εκφράσω τα νιώσματα όλων εκείνη τη στιγμή. Για πότε βρέθηκαν μπύρες, μπισκότα, σάντουιτς και λοιπά καλούδια για γιορτή κατά πώς πρέπει μετά την πάλη με τον θάνατο…
Πέντε και κάτι. Ακόμα κι οι καταιγίδες καταλάγιασαν. Μόνο μια ψιλή βροχή, σαν εκείνες τις πένθιμες της Μεγάλης Παρασκευής στον Επιτάφιο, εξακολουθούσε να πέφτει ενοχλητική. Όλοι πήγαν για ύπνο. Έπιασα το τηλέφωνο και ζήτησα τον Διευθυντή Επιχειρήσεων του ΓΕΝ.
«Κύριε Πλοίαρχε, έχουμε τίποτ’ άλλο; Έστειλα τον κόσμο για ύπνο γιατί ξεπατώθηκαν» «¨Όχι, και μπράβο σ’ όλους σας. Αλλά θα σας στενοχωρήσω» μου λέει. «Πριν από πέντε λεπτά μου ανέφερε το αντιτορπιλικό ότι ο πεντάχρονος πέθανε από υποθερμία παρά τις προσπάθειες του γιατρού. Έμεινε βλέπεις πάνω από έξη ώρες στα κύματα χώρια την προηγούμενη ταλαιπωρία.»
Έκλεισα το τηλέφωνο. Σύρθηκα στο Φιεστάκι μου και χάιδεψα το τιμόνι. «Πήγαινέ με σπίτι, γρήγορα σε παρακαλώ.» του είπα.
Ξημέρωνε καθώς γύριζα το κλειδί στην πόρτα του σπιτιού. Η Νανά ήταν όρθια και με κοιτούσε. Σαν να ήξερε. Έτρεξα στο κρεβάτι του γιου μου και τον άρπαξα στην αγκαλιά μου. Τον έσφιγγα όσο μ’ έσφιγγε ο κόμπος στον λαιμό.
Και δεν ήταν ο γιος μου αυτός που έσφιγγα... Γιατί ρε γαμώ το….

36 Comments:

At Wed Nov 15, 08:50:00 PM, Blogger άστεγος said...

Δεν έχω λόγια...
Νιώθω ντροπή και σεβασμό μπροστά στους πραγματικούς Ήρωες!

 
At Wed Nov 15, 09:23:00 PM, Anonymous deProfundis said...

συναρπαστικά ανθρώπινο, και καλογραμμένο.

 
At Wed Nov 15, 09:38:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Αντώνιε άστεγε, συγκρατήσου. Πρόθεσή μου ήταν η καταγραφή της εναλλαγής των συναισθημάτων, το τι και πώς αποφασίζουμε, το θαύμα της ζωής (ο πιτσιρίκος στην αγκαλιά της μάνας του ζέσταινε την κοιλιά της για να ζήσει το αδερφάκι του...) Μη μου προκαλείς αμηχανία με τόσο καλά λόγια για τα οποία σ' ευχαριστώ και εκ μέρους τους.

deprofundis, όπως λέω και στην κόρη μου, γράφε την αλήθεια σου και θα αγγίξεις αυτούς που τη διαβάζουν. Τα πράγματα έγιναν ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ. Και το Φιεστάκι υπάρχει ακόμη...:)

 
At Wed Nov 15, 11:35:00 PM, Blogger OldSkipper said...

Τοχω ξαναγραψει στο μπλογκ μου σε ανυποπτο χρονο - αν θυμαμαι καλα πριν σε συναντησω εδω στην μπλογκοσφαιρα. Η ελληνικη ακτοφυλακη είναι η καλυτερη απο αυτες που εχω γνωρισει (και ειναι αρκετες).

Οχι οτι οι αλλες πανε πισω - θελει μεγαλη παλληκαρια να βαλεις την ζωη σου μπροστα απο τις ζωες αυτων που κινδυνευουν (συχνα απο απρονοησια η απειρια τους). Οποιος καταφερνει κατι τετοιο εχει την απεριοριστη εκτιμηση μου - ασχετως χωρας και ακτης.

Πριν 2 χρονια ειχε γινει ενα παρομοιο ατυχημα στην Βισκαγια. Εξι μερες τους ψαχνανε μεσα στην θυελλα (4 ενηλικες, 1 παιδι). Τελικα σωθηκαν ολοι.

Υ.Γ. Εχεις δικιο. Απο τις εμπειριες που σημαδευουν μια ζωη. Παντα ηξερα οτι εισαι ομορφος.

 
At Wed Nov 15, 11:35:00 PM, Blogger Krotkaya said...

Το περίφημο γνωστό Φιεστάκι; Που τώρα κάνει βόλτες με το γιο στα μπαρ της Θεσσαλονίκης; Που ξεμένει μες τα άγρια μεσάνυχτα και τρέχει ο Ημίαιμος να το μαζέψει;

Τι να σου πω, αφού έχεις καταφέρει να αφήσεις κι εμένα άφωνη...

 
At Wed Nov 15, 11:45:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Καπετάνιο μου η Ακτοφυλακή αυτή είναι το Πολεμικό Ναυτικό... και ΔΕΝ ΗΤΑΝ η δουλειά μας αυτή. Την κάναμε γιατί οι άλλοι, οι παχυλώς αμειβόμενοι δεν ρίσκαραν την παχυλή αμειβή τους...

Κροτκάγια μου, ναι αυτό το Φιεστάκι. Με κάτι τέτοιες στιγμές -κι ήταν πολλές γαμώ το- δέθηκα μαζί του και λέω να μείνουμε μαζί μέχρι το τέλος.

 
At Thu Nov 16, 12:30:00 AM, Blogger OldSkipper said...

Καπετανιε εισαι σωστος φυσικα. Εκανα την συγκριση με τους αλλους και επειδη εκεινοι ειναι ακτοφυλακη, ανεφερα και τους ελληνες σαν ακτοφυλακη.

Δεν θελω να χαλασω τον ομορφο, συναισθηματικο χαρακτηρα του ποστ με τεχνικες διευκρινησεις. Γνωριζω οτι εσυ ΔΕΝ ησουν στην ακτοφυλακη (ημαρτον).

Υ.Γ. για αμοιβες στην Ελλαδα δεν ξερω τιποτα. Για καμμια κατηγορια επαγγελματιων.
Υ.Υ.Γ. πριν 3 βδομαδες αναγκάστηκα να αποσυρω το αγαπημενο μου αυτοκινητο. :-(
Ξεμεινε παντελως - κανεις δεν μπορουσε να το φτιαξει. Με αυτο εμεινα μεχρι το τελος, οπως μενεις εσυ με το Φιεστακι.

 
At Thu Nov 16, 12:45:00 AM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Καπετάνιο μου, αν δεν ταιριάζαμε δεν θα συμπεθεριάζαμε... Για πληροφόρηση σου τα είπα μια και ζείς μακριά μας. Σε χαίρομαι πάντοτε. :)

 
At Thu Nov 16, 02:46:00 AM, Blogger Composition Doll said...

Τι να πω εγώ? Πως σε θαυμάζω? Αυτό το ξέρεις. Πως σ' αγαπάω? Αυτό το ξέρεις καλύτερα. Πως σε καμαρώνω? Ναι. Αυτό θα πω.

(όταν είδα το ποστ στο μόνιτορ, και μέρες που είναι, σκέφτηκα πως θα μας έλεγες την άλλη ιστορία, ξέρεις ποιά, εκείνη με το καράβι που έφυγε μιαν άνοιξη και πήγε στο Φιουμιτσίνο).

 
At Thu Nov 16, 08:40:00 AM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Νίνα μου ένα μεγάλο φιλί. Κοκκινισμένος, όχι από τον πυρετό αυτή τη φορά...
Εκείνη την ιστορία τον Μάιο. Για τη συγκυρία είπα ν' ανεβάσω την ταπεινή μου άποψη αλλά μετά σκέφτηκα να μη στενοχωρήσω κάτι συνδικαλιστές που ...αγαπάω. :)

Υ.Γ. Έχεις mail

 
At Thu Nov 16, 08:46:00 AM, Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Συγκλονιστική! Τόσες φορές, τόσο πολύ, τα πάνω κάτω... Τόσο επιτακτικές και δύσκολες οι επιλογές... Τέτοιοι αφοσιωμένοι μαχητές, έτοιμοι να πέσετε στη θύελλα, όλοι οι ιπτάμενοι του ΠΝ...
Διάβαζα μια-μια φράση από τρείς φορές, για να μη χάσω ούτε λέξη, συνεπαρμένος διπλά, αφού επρόκειτο για (αληθινά) γεγονότα!

 
At Thu Nov 16, 08:59:00 AM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Μαυροπρόβατε αυτό το πάνω-κάτω ήθελα να φανεί αλλά με κυρίεψε το συναίσθημα (δεν είμαι δα και λογοτέχνης). Όλα τα πρόσωπα, όλες οι λεπτομέρειες, όλες οι διαδικασίες είναι όπως ακριβώς συνέβησαν πριν από δεκαπέντε χρόνια. Χτες δηλαδή...

 
At Thu Nov 16, 09:26:00 AM, Blogger Σχολιαστής said...

Απίστευτη ιστορία. Μεταφέρθηκε στο "χαρτί" με πολύ διαβαστερό τρόπο. Μπράβο.

 
At Thu Nov 16, 12:03:00 PM, Blogger αλκιμήδη said...

συγκλονίστηκα
πολύ σκληρή ιστορία, δυσκολεύτηκα πολύ να τη διαβάσω, έκλαιγα με λυγμούς, μάνα κι εγώ, έλπιζα σε τέλος καλό.

Η σκέψη μου σε αυτή τη μάνα, ελπίζω να χαίρεται το άλλο παιδί της χωρίς ενοχές.

 
At Thu Nov 16, 02:46:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Φίλε Σχολιαστή, μία από τις πολλές... που μ' άσπρισαν, που μου 'δειξαν τον δρόμο...

Τρυφερή Αλκιμήδη, ο μικρός πήρε το όνομα του χαμένου αδερφού του. Είναι 15 χρονών παλληκαράκι.

 
At Thu Nov 16, 03:28:00 PM, Anonymous Anonymous said...

Καπετάνιο,
Θα ξέρεις σίγουρα τον επίσης καπετάνιο και επίσης συγγραφέα Τζώρτζη Μαράτο. Αν όχι, ψάξε τον. Γράφει σαν κι εσένα ή εσύ γράφεις σαν κι αυτόν. Με την αλμύρα να πετάγεται από τις σελίδες. Αλλά αναφέρεται σε άλλες εποχές και αποκλείεται να αγαπάει τη Βάλια Κάλντα...

 
At Thu Nov 16, 06:42:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Ανώνυμε, ενδιαφέρουσες οι παραπομπές σου. Ναι, τον ξέρω (τον είδα και σε μια πολύ ενδιαφέρουσα παρουσία στην TV), λυπάμαι που οι μνήμες του, εκτός θάλασσας, γίνονται επιχειρήματα σε άκαπνους φανατικούς ένθεν και ένθεν για να διασταυρώνουν τα πλαστικά ξίφη τους...
Είμαι σίγουρος ότι θα λάτρευε τη Βάλια Κάλντα αν τη γνώριζε!

 
At Thu Nov 16, 07:09:00 PM, Anonymous Anonymous said...

Αναφέρομαι, καπετάνιο, στα δύο πρώτα βιβλία του, τα θαλασσινά, τον «Λαθρεπιβάτη Ιωαννη Μεταξά» και το «Απαγορευτικό απόπλου» ή κάπως έτσι. Το τρίτο, για τον πατέρα του, με συγκίνησε (κι ας είμαι ιδεολογικά αντίθετος και με το σχωρεμένο και με αυτούς που τον έφαγαν), καθώς ήξερα το δρόμο που έχει πάρει το όνομα του σχωρεμένου αλλά δεν ήξερα το γιατί. Ας μην δίνομε σημασία στους φανατίλες οι οποίοι είναι εξορισμού άκαπνοι. Γιατί αν είχαν καπνιστεί ή θα 'χαν πάψει να είναι φανατίλες ή θα 'χαν πάψει να είναι γενικότερα.
Τα ναυτικά του ενθυμήματα είναι πρώτο πράγμα. Και για μας τους βουνίσιους είναι ένας άλλος κόσμος.

 
At Thu Nov 16, 07:24:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Σωστά. Μόνο ν' αποτολμήσω να επιφυλαχθώ σε σχέση μ' αυτά τα "ιδεολογικά αντίθετος" κλπ γιατί οι ταλαίπωροι εκείνης της εποχής τάσσονταν στα "απ' εκεί κι από την άλλη στρατόπεδα" με παραμέτρους πόρρω απέχουσες των ιδεολογιών, τις περισσότερες φορές,δε, συμπτωματικά...
Ευχαριστώ για την αξιόλογη επισήμανση. Κι έχεις δίκιο. Τα ναυτικά του είναι "πρώτο πράγμα" :)

ΥΓ Έμαθα, τελευταία, ότι το σόι μου κατάγεται από το Πετροβούνι στα Τζουμέρκα. Λες να φταίει το DNA για την αγάπη μου στο βουνό;

 
At Thu Nov 16, 07:55:00 PM, Anonymous Anonymous said...

Μπα, το DNA μόνο για την όρθια στάση ευθύνεται! Μάλλον το μάτι ικανοποιείται με τα βουνά γιατί θέλει να βλέπει πράγματα. Αλλωστε, στο βουνό βρίσκεις ακόμα κι αυτά που δεν ψάχνεις, όπως εγώ που ξαφνικά έπαψαν να βουίζουν τα αυτιά μου, κάτι που είχε να συμβεί 20 χρόνια.
Ή απλά το μάτι έπηξε από θάλασσα, είπε «ευχαριστώ, αρκετά είχα» και πήρε τα βουνά μέχρι εκεί που δεν αναγνωρίζουν το κουπί και το λένε φτυάρι.

ΥΓ1 Συμφωνώ για τα κριτήρια ένταξης της εποχής εκείνης.

ΥΓ2 Είχα μιλήσει κάποτε με τον καπτα-Τζώρτζη στο τηλέφωνο και πάνε-κάνα δυό χρόνια που ντρέπομαι να τον πάρω, μην διαπιστώσω ότι παραγέρασε...

 
At Thu Nov 16, 10:21:00 PM, Anonymous mpampakis said...

Τι να πω βρε αδερφέ...
Υποκλίνομαι απλώς.
Καλό βράδυ.

 
At Thu Nov 16, 11:22:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Αγάντα φίλε μου. Η ζωή ευτυχώς και δυστυχώς συνεχίζεται...

 
At Fri Nov 17, 02:30:00 PM, Blogger panagiota said...

Εντελως τυχαια μπηκα στο μπλογκ σας κι επεσα επανω στην συγκλονιστικη σας ιστορια.Δεν ντρεπομαι να πω πως εκλαψα,γιατι εφερα τον εαυτο μου στη θεση αυτης της μανας(εγινα μανα μια μονο φορα, με πολυ κοπο)και καταλαβα την απογνωση της εκεινες τις στιγμες.
Ως ανθρωποι κανατε το δυνατον καλυτερο,ξεπερνωντας και τα ορια σας.Μετα.......ανελαβε ο Θεος!
Ουτε ο χειροτερος ανθρωπος δεν πρεπει να ζησει κατι τετοιο.....

 
At Fri Nov 17, 02:36:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Panagiota, κι εγώ βουρκώνω ακόμα και μετά από δεκαπέντε χρόνια...

 
At Fri Nov 17, 07:23:00 PM, Blogger panagiota said...

Να θεωρειτε ευτυχισμενο τον εαυτο σας ,που μπορειτε να βουρκωνετε ακομα για γεγονοτα που αναστατωσαν τα ανθρωπινα συναισθηματα σας.
Αν και λενε,πως οι"θαλασσινοι"ειναι"κακοτραχαλοι"πιστευω οτι εχουν απαλη ψυχη,σαν τον αφρο της θαλασσας.Και το λεω αυτο,γιατι ειχα την τιμη,να με κανουν φιλη τους(πριν απο 8 χρονια)δυο υπεροχοι ανθρωποι του Π.Ν.
Και τους ειδα και αυτους να βουρκωνουν... σε καποιες προσωπικες τους αναμνησεις......

 
At Fri Nov 17, 10:20:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Να 'σαι καλά Παναγιώτα.
Πριν οκτώ χρόνια; (;!...)

 
At Fri Nov 17, 10:59:00 PM, Blogger ATHENA said...

ΑΞΙΟΙ!!! ΚΑΙ Α Ν Τ Ρ Ε Σ

ΚΙ ΕΓΩ ΜΑΜΑ, ΚΙ ΕΓΩ ΠΛΑΝΤΑΞΑ ΣΤΟ ΚΛΑΜΑ.

ΑΞΙΟΣ ΚΑΙ ΩΣ ΓΡΑΦΙΑΣ ΗΜΙΑΙΜΕ!)))

 
At Wed Nov 22, 09:31:00 PM, Blogger Τυπος Νυχτερινος said...

Να 'σαι καλά ημίαιμε...
Να 'σαι καλά.

Τώρα σε διάβασα. Μου ζέστανες την ψυχή και το είχα ανάγκη.
Γεμάτη ψυχή, γεμάτη ζωή, κι αυτό ξεχειλίζει από κάθε σου λέξη... τι θα πει δα, λογοτέχνης;

Το σεβασμό και τις καλησπέρες μου.

 
At Wed Nov 22, 09:33:00 PM, Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Πολλές πολλές καλησπέρες. Και καλωσόρισες :)

 
At Thu Nov 23, 04:24:00 AM, Blogger manosantonaros said...

Μπααα, εγώ ούτε πλάνταξα στο κλάμα, ούτε συγκινήθηκα... Μου άρεσε πολύ το γράψιμό σου Ναυαρχε. Το ρούφηξα... έλεγα "ας έχει ακόμα λίγο!"...
Οχι, δεν είμαι σκληρός, ούτε αναίσθητος, αλλά αγαπητοί bloggers εσείς μπορεί να τον ξέρετε τον Ημίαιμο, σαν blogo-συνάδελφο, σαν γραφιά, σαν επαναστάτη, σαν λέξεις την μία πίσω και μπρος από την άλλη...
Ομως εγώ με αυτον τον τύπο,έχω κάτσει μερικούς μήνες στην γέφυρα ενός πολεμικού... μπορεί να λουφάρισα... αλλά έχω τραβήξει μαζί του κάτι τξίδια στον Αμβρακικό με τις καταιγίδες να κάνουν πάρτι γύρω μας.... (Ας μην λέω ξανά τα ίδια)...
Εντυπωσιάστηκα λοιπόν (μου σηκώθηκε η τρίχα) με πόση ζωντάνια, αλλά και αλήθεια, μετέφερε τους διαλόγους στο πληκτρολόγιο... είναι τόσο πολεμικ0-ναυτικοί, όσο δεν φαντάζεστε... Μου άρεσε πολύ και η περιγραφή της ατμόσφαιρας στον θάλαμο επιχειρήσεων.
Ο Ημίαιμος ήταν παλλικαράκι όταν τον γνωρισα... Εγραψα ενα ποστ για εκείνον, πριν απο μερικές μέρες. Ηταν κάτι σαν αναμνήσεις... Αλήθεια τον είχα ξεχωρίσει... σήμερα διαβάζοντας τον κατάλαβα ότι σωστά τον είχα ξεχωρίσει... Κάτω από την αλμύρα του δέρματός του, ήταν από τότε φανερή η πουτάνα η πηγή της δροσερής του τρυφεράδας.
Είναι τρομερό να παρακολουθείς αυτον τον αγέρωχο άνδρα, να του ξεφεύγει στο γράψιμο, πού και πού το μελό... είναι πραγματικά υπέροχο...
Τα σέβη μου Κωστή.
(Και αν σε ενδιαφέρει την ευαισθησία σου, δεν περίμενα αυτο το κείμενο για να την δώ. Την είχα δει σε ένα πανικόβλητο mail, που μου'χες στείλε, όταν νόμισες ότι έκανες γκάφα.)

Α, και μην απαντήσεις Ναυαρχε, με τίποτα απ' αυτά τα ξυνά που λες, για ευχαριστώ και τέτοια... Παρ'το έτσι όπως στο δίνουμε όλοι...
Είσαι αριστοκράτης Ζορμπάς, αλλά μάλλον δεν το ξέρεις (πάρε και συ μια ανάλυση να σου βρίσκεται)
Να'σαι καλά εσύ και η οικογένεια σου.

 
At Wed Nov 28, 12:29:00 AM, Blogger island said...

Έχω να πω πολλά φίλε μου αλλά δεν βγαίνει τίποτα.Συγχώρα με.Κάποια άλλη στιγμή όταν θα καλμάρει η καταιγίδα

 
At Thu Mar 04, 06:36:00 PM, Anonymous Anonymous said...

κωστης...ο ανθρωπος που με βοηθησε στη σταδιοδρομια μου ως υπαξ/κος στα υποβρυχια και που με τον τροπο του με οδηγησε να κανω παντα το σωστο και τιμιο....Σ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΛΑ....ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΤΑΡ.....

 
At Sun Mar 14, 04:22:00 PM, Anonymous Anonymous said...

Δεν έχω να πω τίποτα πέρα απο αυτό:
Σεβασμός.
Τιμή σε τέτοιους ανθρώπους κι όσοι τυχαίνει να τους βρίσκουμε στο δρόμο μας ,ας μαθαίνουμε απο αυτούς.
Να είστε καλά!
M.Z

 
At Thu Feb 02, 03:19:00 PM, Anonymous manolis@metakomisi.gr said...

Πετυχα το κειμενο στο ενκρυπτω, εχω μεινει αφωνος και βουρκωμενος , δεν μπορω να καταλαβω πως αυτη η χωρα μας με τετοιους ανθρωπους, ανεχεται αυτους τους αναξιους που την κυβερνουν. Το ''21'' συναντησε ολους οσους προστρεξε να σωσει τοσα χρονια, αλλα δεν καταφερε... Ειχε και τα 3 παληκαρια μεσα για θυσια...
Απιστευτο κειμενο, χρειαζομαστε και αλλα τετοια παραδειγματα, μεταφερατε μας την ιστορια σας καπετανιε...

 
At Thu Feb 02, 08:36:00 PM, Blogger SOT SOT said...

Τα είπανε όσα όσα είχανε και δικαίως να πούνε. Οτιδήποτε επιπλέον πλατειασμός. Εύγε και να 'σαι καλά.

ΥΓ Πάνω στον ίδιο φόντο είχαμε το ατύχημα της Τ/Α ΗΝΙΟΧΟΣ, στη ν. Δωρούσα, που νύχτα και με φθινοπωρινό μπουρίνι του 1968 έψαχνε να εντοπίσει ερασιτέχνες ψαράδες που είχαν χαθεί(;) με κυβερνήτη τον θαυμάσιο ναύτη Ν.Μπέτση, σήμερα συγχωρεμένος. Γνωρίζει κάποιος εάν έχει γραφτεί κάτι παρόμοιο γι' αυτή την περίπτωση. Θα με ενδιέφερε να μάθω. Είχα συνυπηρετήσει με τον Νικολάκη και είχα εκτιμήσει τη ναυτοσύνη του.

 
At Mon Jun 22, 09:52:00 PM, Anonymous Anonymous said...

Admiral,beautiful and tender
Andreas B.

 

Post a Comment

<< Home